Quilting Jeannet


Dit blog gaat over het wel en wee van een plattelandsquiltster. Ik schrijf met enige zelfspot en humor over het "lieve leven"op een minilandgoed aan zee, en de rust en de ruimte die daar (nog) heerst, over het ambachtelijke leven, breien, spinnen ( op een wieletje) beest en beestje, fietstochtjes,de natuur, en mijn héérlijke gezinnetje met twee mannen. Maar vooral over handwerken, creatief bezig zijn, en het perfecte van het imperfecte, het wabi sabigevoel. Met mijn blog en de foto,s wil ik de wereld een beetje mooier kleuren dan de dagelijkse werkelijkheid. Helemaal onderaan mijn blog staat een fotoselectie van al mijn gemaakte quilts.

maandag 22 januari 2018

Maassluis en de Wippersmolen

Vorige week schreef iemand, knap dat je elke week een blogje weet te schrijven, daar dacht ik over na, want nee, ik beleef geen grootste dingen, maar ik vind het wel leuk om de vaak grote boze wereld wat leuker, wat mooier te maken, te laten zien dat er ook in het kleine, simpele, veel moois te zien is,
Want tja, die grote boze wereld is zeker aanwezig, in veel dingen, maar het is "En, En" want die andere wereld is er gelukkig ook, soms groot, soms kleiner, maar het is er wel en het is goed om er oog voor te blijven houden, juist als er donkere wolken voorbij trekken en die andere kant dreigt te overheersen. En ik schrijf gewoon graag, dat is ook een hobby.
Wij zijn zaterdag even naar Maassluis geweest met zijn drieën, dat is niet ver hier vandaan, kilometer of 15, maar het voelt als een uitje, want dat begint al met de pont van Rozenburg naar Maassluis, altijd een mooi ritje, net lang genoeg om uit de auto te gaan en op het dek over de nieuwe waterweg te kijken naar de gigantische zeestomers waar de pont soms voor moet uitwijken of wachten.
Maassluis zelf is ook best leuk, als je weet waar je moet kijken, het kleine pittoreske centrum is de moeite waard,het is net als waar ik mijn blogje mee begon, het zijn kleine, mooie stukjes in een geheel wat een stuk minder mooi is, het is ook hier "En, En"
Wij dachten te gaan lunchen op ons favoriete adresje daar, Monsieur Paul, nou, dat is op een zaterdag natuurlijk een utopie, dat dachten nog héél erg veel mensen......om op een zaterdag ergens te gaan lunchen moet je tegenwoordig ver van tevoren reserveren is onze ervaring, enfin, er was gelukkig voor manlief een goed alternatief, Café Waker.( daar is zelfs een breicafé voor wie het nog niet wist en er in de buurt woont )
Wij gingen de Wippersmolen bezoeken, molens, het blijven gewoon hele mooie markante bouwwerken die prominent ons vlakke landschap bevolken, dit was een schattige kleine poldermolen op een erg leuk biotoopje, en ook daar, tuurlijk, de snelweg op een handbreedte afstand, zeker, jammer, maar dit was er ook.
Het zomerhuisje van de molenaar, waar hij vroeger verbleef en kon slapen, piepklein, net een Tinyhouse, maar daarom zo leuk, ik wilde er wel twee achter op de camping hebben staan, dan ging ik zelf in één wonen in de zomer.
De molen was ook beslist de moeite waard, al was hij niet meer maalvaardig en draait hij tegenwoordig "voor de Prins" zoals dat heet in molenaarsjargon.Zijn baard stond strak geschoren en geknipt mooi in de lak, leuk plekje aan de rand van dat Wipperspark, zeker straks in de zomer,als alles weer groen is.
Aan de andere zijde ligt de Maassluiser vaart, langs een mooi fietspaadje,waar ik deze foto nam van een Fuut, die daar ook zichtbaar genoot en dat bedoel ik nou.
Ik had natuurlijk mijn focus op die snelweg kunnen leggen, en die hoge flats, de desolate omgeving, maar daar temidden van dat alles, stond gewoon ook veel moois, die Wippersmolen was een kleine oase in dat stukje Maassluis.
En waar Maassluis beroemd mee is geworden, dat heb ik vast al veel vaker gezegd, zijn de kroketten ( en de tompoezen) van de bakkerij van Koos Holtkamp, garnalen, kalfs en kaaskroketten, en geloof me....als je ooit een "kroket van Koos "geproefd heb, met zo,n lekkere dunne krokante buitenkant,dan wil je nooooiti meer een Kwekkeboom, of zoiets....Ze liggen hier weer in de vriezer.
Enne......weten jullie het nog? elk jaar weer? rond januari.......jawel......Gijs van de buren.......samen met Jans, maar wat wil nu het geval.Jans is er niet meer! Volgens buurman is ze van de winter doodgebeten door een verdwaalde vos uit de duinen, wat een leed.....voor Gijs dan, want die snapt er niets van.
Tis januari, dus hij kwam van de week weer aanwaggelen, als vanouds, alleen....er is niets meer te verdedigen, een gans alleen, dat is zo zielig, dat zijn geen dieren voor alleen, wie wel trouwens.Natuurlijk vind ik het weer extra zielig, dus krijgt hij een boterham, elke dag één, van de warme bakker, en dat weet hij ook.Gijs is echt niet gek.
Maar het is tot groot ongenoegen van de jongeling in huis, want tja....Gijs is helaas niet opeens tot een vriendelijke competente gans getransformeerd zonder Jans aan zijn zijde.......Hij is nog even "woest en agressief" als voorheen....die vos wist wel wie hij het eerste opat.......
En zo had ik weer van alles te schrijven over de afgelopen week, op de terugweg met de pont nog een kleurrijke foto van de Boeien aan de Rozenburgse kade, die mooie intense kleur geel levert inspiratie op, had ik niet nog ergens zo,n prachtig geel stofje liggen met een spikkeltje rood en groen erin, ? Mmmm, zo eens even in de kast kijken.
Fijne week allemaal weer! Het wordt woensdag lenteachtig zeggen ze, bij ons vlak bij, in de Buurtschap Tinte, is het al lang lente...... Maar daar lopen ze altijd voor, op alles :)

Hartelijke plattelandsgroet, Jeannet

maandag 15 januari 2018

Janus en Januari

Januari, genoemd naar de Romeinse beschermgod Janus, en de god Janus wordt afgebeeld met twee twee gezichten,die ieder een andere kant opkijken, één naar de toekomst, en één naar het verleden. Janus werd gezien als de god van "alle begin en de overgang van oud naar nieuw"Is dat geen mooie symboliek voor de eerste maand van het jaar ?
Hier hebben de mannen in de kerstvakantie de takken van de leilinden en de wilgjes voor het raam gesnoeid, het oude werd weggedaan voor het nieuwe wat straks komt,
Zo doen we onbewust ook mee aan de symboliek van Janus, en dat levert gelijk prachtige zitplaatsen op voor diverse vogels, heel mooi, zo vlak voor mijn raam.
Nieuwsgierig kijkt hij of zij naar binnen,
Facebook heeft vele facetten, daar schreef ik al vaker over, er zijn veel, héél veel inspirerende groepen waar de meest creatieve mensen zitten en de mooiste projecten voor bij komen, ik werd weer geïnspireerd door een prachtig project,
Het recept is: Neem twaalf of meer kleuren felted tweed van Rowan, een rondbreinaald van 60 cm maat 3.5 en natuurlijk het patroon, en gaan met de banaan naalden! Ik had alles zomaar voor het pakken in de kast liggen, das toch weer boffen he? Geen betere raad dan voorraad.
Maar...na een aantal naalden breien, en dus die drie kleuren in één toer, was mijn enthousiasme enigszins bekoeld, de wol, geweldig, de kleuren, helemaal mooi, maar dat patroontje, mwah......beetje rommelig ook.Maar hee, ik laat me niet zomaar uit het veld slaan, ik was zo enthousiast begonnen, hadden we hier niet het nieuwste boek van Marie Wallin liggen, met ook een hele mooie shawl, sterker nog, dezelfde aantal steken, zelfde aantal toeren, en laten hier nou twee kleuren in een toer zitten!
Dat is een stuk ontspannender breien, benevens de schouder natuurlijk die er al láng meer dan zat van had, lijf en geest lopen hier helaas niet altijd even synchroon, het blijft tobben om beide op de goeie lijn te krijgen en vooral te houden....afwisseling he, dat is het toverwoord......
En die is er heus wel, niets leukers dan combi,s maken van bv stofjes, uit je kast en bedenken wat voor leuks er uit zou kunnen komen, dat op zich is al een feestje, de blauwe stof vind ik onweerstaanbaar.
Maarre....ik was nog aan wat anders bezig....het werd er deze week slechts ééntje.....
Voor die afwisseling fiets ik dan maar het eiland rond, soms met frisse tegenzin, maar ach,als je eenmaal weer op gang bent, dan zie je ook het mooie wel weer om je heen.En dan blijken die vele tinten grijs toch ook nuancering van andere mooie tere kleuren te bevatten.
Zelfs op een ogenschijnlijk grijze druilerige dag, de eerste kilometers denk ik altijd, kouhoud....ik ga maar terug, maar dat doe ik natuurlijk niet, gewoon doortrappen op die pedalen.
En dan de eerste winterakoniet, zomaar, opeens, op weg naar de postbus langs de heg van de inrit, de eerste lenteboden, in mijn ogen één van de meest dankbare plantjes in het vroege voorjaar.
Thuis gekomen van het fietsen, lekker warm bij de kachel, pudding gekookt, amandeltjesgriesmeel, of roompudding, al naar gelang wat er in huis is, tja, je hebt een molenaar in spé in huis of niet, dus toen we jaren geleden deze vorm tegenkwamen, toen wisten we het wel, hebben !En sindsdien is de molenpudding hier dik favoriet!
En zo is er al weer een week om, een hele week waarin van alles en niets voorbij kwam.Een week waarbij ik het oude stof van december te lijf ben gegaan, de laatste dennennaalden zijn opgezogen, de ramen gezeemd om weer met een frisse blik de buitenwereld te mogen aanschouwen, die lang niet slecht is in de eigen tuin.Januari, Janus, ze waren vroeger zo gek nog niet.......;)
En als extra toegift voor mijn "niet FB vrienden ", gisteren achter in de tuin, in de sloot, deze twee prachtige zwanen, het was een pláátje, zo mooi.
Fijne week allemaal weer!

Hartelijke creatieve plattelandsgroet, Jeannet