Quilting Jeannet


Dit blog gaat over het wel en wee van een plattelandsquiltster. Ik schrijf met enige zelfspot en humor over het "lieve leven"op een minilandgoed aan zee, en de rust en de ruimte die daar (nog) heerst, over het ambachtelijke leven, breien, spinnen ( op een wieletje) beest en beestje, fietstochtjes,de natuur, en mijn héérlijke gezinnetje met twee mannen. Maar vooral over handwerken, creatief bezig zijn, en het perfecte van het imperfecte, het wabi sabigevoel. Met mijn blog en de foto,s wil ik de wereld een beetje mooier kleuren dan de dagelijkse werkelijkheid. Helemaal onderaan mijn blog staat een fotoselectie van al mijn gemaakte quilts.

maandag 19 februari 2018

Zooooo klaar mee............

En dat was de derde keer deze winter dat ik geveld was-, is het geen zware verkoudheid met lange nasleep dan was het nu toch wel echt griep met hoge koorts, wat een ellende, ik weet het, er zijn ergere dingen, daar kom ik zo nog op terug, maar als je middenin zo,n ziekteweek zit, en je hoest je de longen uit je lijf,dan lijkt het wel alsof er even niets ergers is.....
Misschien is het voor sommigen herkenbaar, blijkbaar is mijn weerstand zo slecht dat ik alleen al bij het woord griepepidemie het virus te pakken heb, okay, ik spuit nare medicijnen tegen reuma waar je niet vrolijk van wordt, en ook niet beter, was dat maar waar.....en manlief werkt in het onderwijs, ook zo,n fijne gezonde omgeving....NOT.We werden achter elkaar geveld, manlief vrijdag, ik zondag, en de jongeling donderdag,
En dan te bedenken dat er allerlei mensen zijn die altijd van alles ( denken te ) mankeren en bijna een bed bij de HA hebben staan, maar nooooooit ziek zijn..........enfin, laat ik daar maar over ophouden.Dat is blijkbaar iets van alle tijden, want zongen we vroeger niet allemaal als kind het liedje van Kortjakje? ( altijd is Kortjakje ziek, middenin de week, maar zondags niet.....)
Het was dus een weekje dicht bij huis, de eerste drie dagen heb ik in bed doorgebracht, met het uitzicht op een quilt die ik ooit gemaakt heb, het kon slechter, altijd leuk wakker worden. Gossip in the garden.Blijft een erg leuke quilt waar veel aan te zien is, heerlijk inslapen s,avonds, en ook heerlijk wakker worden met het zicht op die theekopjes.
Daarna hingen we allebei in een stoel in de serre, of op de bank.We keken naar de vogeltjes, in de tuin, terwijl de zon door de takken heen in de tuin scheen, geen slecht uitzicht als ik eerlijk ben.Hoe meer oog je krijgt voor het gewone, hoe bijzonderder de wereld wordt.
Het blijft grappig om te zien hoe druk de vogels het hebben met elkaar, met eten zoeken.Het is prachtig om te zien hoe de hiërarchie bepaald wordt.
Het stikt hier ook van de bonte spechten in de tuin, soms wel een stuk of zes, als je de puf niet hebt om wat anders te doen, en de lettertjes voor je ogen dansen, is het een leuke bezigheid om hun gedrag te bestuderen, en daar samen met manlief over te filosoferen.......
En in het begin van mijn blogje zei ik al, er zijn ergere dingen....tuurlijk.Ik heb hier al eerder van die mooie kaarten laten zien van Ariena Ruwaard, met van die treffende teksten, ik wist tot voor kort niet wie er achter deze kaarten zat.
Daark kwam ik een tijdje terug achter, zij heeft een boek geschreven over hoe haar leven een compleet andere wending nam, toen ze van de één op de andere dag geconfronteerd werd met een hersenontsteking, encefalitis, en daar dus restschade aan over heeft gehouden.
Van een succesvolle vrouw met een leuke baan, geweldig gezin, rijk leven, moest ze na deze diagnose ( U heeft geen HBO niveau meer zei de neuroloog) een andere weg in slaag, gedwongen, en de manier waarop ze dat gedaan heeft, de prachtige kaarten die ze maakt, de mooie juttersstukken, het heeft mij heel erg geraakt.
Ik weet wel, je kan en mag je niet met anderen vergelijken, de ene mens heeft een hogere "frustratietolerantie" ( ja, dat leerden we al op de opleiding) dan de ander, maar als je dit zo leest, dan is het toch wel heel erg bijzonder dat er uit zoiets naars, ook weer zoiets moois is ontstaan, dat zij met haar kaarten met de pakkende teksten zo,n grote groep mensen weet te bereiken.Dat ze samen met haar gezin die kracht weer heeft weten te vinden. Het was een eye opener voor mij.
We verzorgen het beest vlak voor het raam en kunnen haar op het gemakje observeren, alles wat zij laat liggen vind gretig aftrek onder de andere vogels.Valentijnsdag is geruisloos voorbij gegaan, hoewel....er kwam een superleuk ingepakt pakketje van De Quiltster...wow....
En voor dat jullie nu denken, Tssss....waar staat dat geldboompje op dat minilandgoed? Dit is budgettair neutraal gekocht, ofwel, stofje eruit, stofje erin..,.het zou zomaar een carnavalskraker kunnen worden ;)En zo was er weer een week om, gelukkig wel........kon me dit keer niet hard genoeg gaan.
Toen we weer een beetje bij de mensen waren hebben we eerst een hele grote pan ambachtelijke kippensoep gemaakt. Het werd me in zo,n week wel duidelijk dat je erg dankbaar mag zijn als je er als gezin voor elkaar bent, de één zorgt voor de ander, de ander voor de één, dat is toch wel heel erg belangrijk in het leven. Hoeveel mensen hebben dat niet (meer) ?
Vandaag is manlief weer aan het werk gegaan, en zoonlief weer naar school, het huis ziet helemaal grijs.....overal stof en nog eens stof, de ramen zien er niet uit, de badkamer, de slaapkamers, ik weet even niet waar te beginnen......echt heel erg.....dan zie je pas hoeveel je eigenlijk doet op een dag als je niet ziek bent,en hoe het eruit ziet na ruim een week niets doen....
Pffftt....Het is een ander blogje dan gewoon, maar soms is het leven even niet gewoon.Ik moet de energie, even ( hoop ik) onder uit mijn tenen halen, zullen we vast allemaal wel eens hebben. Komt goed.

Fijne week allemaal, hartelijke creatieve groet. Jeannet

maandag 12 februari 2018

Klein beetje winter

Afgelopen week was het héél even winter, winter zoals een winter hoort te zijn in mijn beleving, het was zonnig, koud, fris, prikkelend,blauw en helder, héérlijk na al die natte, grijzigheid en sombere maanden! Daar wordt een mens toch een beetje blij van en het is gelijk heel anders opstaan.
Of je nou de regen op het dak en tegen de ramen hoort kletteren, of je ziet door een kier van het gordijn het zonnetje en het licht, als een belofte doorkomen,heerlijk! Je krijgt weer overal zin in. Klein geluk was dat ik opeens zag dat de toverhazelaar al begon te bloeien in de tuin.
Kijk, dat bedoel ik nou, daar ga ik aan voorbij als het regent, dan "ren" ik zo hard als de horror knieën het toelaten naar de brievenbus en terug, dan ben ik net een geit, want ik heb me een hekel aan natgeregend worden,en dus heb ik niets gezien onderweg. Dit valt trouwens ook onder de noemer klein geluk
Daagje vrij omdat er herkansingen van de toetsen waren op school, en dan maken we het saampjes maar gezellig in restaurant "mama", dat blijft toch de leukste lunchroom van het dorp, want je kan precies, tot op de cm zeggen, wat je wel, maar vooral wat je niet bij je eten wilt, bv geen tomaten, jakkes, dat is zoooooo veel te gezond....maar wel graag een dubbel belegde tosti  van witbrood (!) met boerenham, en geen grilham, tja........je hebt het maar voor het zeggen.
Afgelopen donderdag was het zo,n overgangdag, zonnetje, de koude noordooster was nergens te bekennen, vast op zoek naar een andere plek om zijn koude te verspreiden.
Het zonnetje scheen uitbundig en het was een uitgelezen dag om er weer met de fiets op uit te gaan, naar het natuurgebiedje vlak bij huis, zo geweldig mooi daar.
Je ziet er elk seizoen, elke keer dat je er komt, weer nieuwe dingen en dieren, nu was het er afgeladen vol met ganzen, die zich rustig lieten fotograferen in het winterse zonnetje.
Ik heb al helemaal zin in Pasen, ik weet het, duurt nog een aantal weken, zo niet anderhalve maand, en ik loop nog steeds de paaseitjes in de winkel netjes voorbij, want als je daar eenmaal aan begint, maar dit kon ik toch niet laten in de keuken.
De sneeuwklokjes bloeien als elk jaar weer dat het een lievenlust is, echt ongelofelijk, de hele tuin is er dik mee bezaaid, je kan nergens meer lopen of je staat erop.
Na het debacle van de losse lapjes achter de naaimachine is het natuurlijk toch nog goed gekomen, hoewel de naaimachine en ik nog steeds geen vriendjes zijn.Met argusogen bekijk ik het "beest"en ga er voorzichtig achter zitten.
Als hij sputtert en pruttelt staat er een flesje olie klaar, we hebben slechts één overeenkomst, we houden allebei van stof, alleen geven we er ieder een andere interpretatie aan, want als hij ( of zij) zijn dag niet heeft ( of ligt dat aan mij ? ) dan vreet tie mijn stof elke keer op......soms heeft hij nare menselijke trekjes.
Top is nog lang niet klaar hoor, er komt nog een rand tussen afgewerkt met van die leuke geruite driehoekjes, ik had wéér iets.....ik wist toch zeker dat ik mijn zes benodigde randen van 5 inch al gesneden had, ooit...maar nergens te vinden natuurlijk, moeilijk zoeken tussen al het stof, ik Wendy uit Weert al gecontact, voor nieuwe stof, en ja hoor.....tuuuuurlijk........ergens, opeens, ....in een laatje....daar lagen ze, dat heb je als je er dan weer een poosje niet aan werkt.
Nou ja, ze zijn terecht, ik dacht al weer, ben ik nou weer zo s***m geweest dat ik het niet goed heb gemeten en besteld, pfftt, gelukkig niet, nu nog even een paar honderd driehoekjes naaien, gelukkig hou ik van saai en van herhalingen, dat scheelt.
Nog een foto die laat zien dat de lente toch wel een beetje in aantocht is, het knotten van de wilgen, ook iets wat ik graag mag zien, het hoort zo bij het Nederlandse landschap. geknotte "olmen", wie zei dat ook al weer in een gedicht? Was het niet Marsman?
Vergeet niet dat het woensdag Valentijn is, tuurlijk, knettercommercieel, maar ja, ach.....toch ook best een beetje leuk, en vriendelijkheid en iets grappigs voor de huisgenoten of je vrienden tilt je even boven het gewone uit en hoeft niet zoveel te kosten, het draait toch uiteindelijk allemaal hier om.....
Fijne week allemaal weer! geniet er van zou ik zeggen.Hier heeft de griep ongenadig toegeslagen, mannetje ligt al drie dagen boven op bed, iets wat hier ongekend is, hoest zich de longen uit het lijf, en tja, ik dus ook sinds gisteren........je zal er eens van gevrijwaard blijven........:(

Hartelijke plattelandsgroet; Jeannet